Eudaimonia

drowned..

i am consequently drowning in a quicksand of stupid irrationalities.. i hate revenge, but gradually loving the idea of how much it would hurt the person I am currently supposed to be attached with.. constantly, i think of it. all i had i mind was the fact that in love and life, hurt is all that matters.. hell! no one understands this unless you really know me.. screw the way you look at me and fuck the love you give me.. they're nonsense!!! far from my business.. i would never care at all! and damn if you expect anything in return.. this is not the way i planned it! this is not the way everything must be..

slowly, i am weakening.. ace' right.. flesh is weak..

how would you ever understand the work of my brain cells? wouldn't you try to question the real emotions enveloping me through the days? and hey, angst flooding.. dare help?

wag muna..

dahil napupuno na ko sa mga ginagawa at sinasabi mo, let me tell you what i really feel without considering any pattern of writing and not thinking how my grammar goes!!

ewan ko kung ilang kilong kamanhidan ang nabili mo sa palengke para hindi mo maramdaman ang mga fowl mong salita at ang mga kagaguhan mong kilos. Hindi solusyon ang pag-iwas at wala akong pakialam kung yon ang paraan mo. Sabi mo, kelangan kong maging masaya at kahit kelan hindi ako magiging masaya sa'yo dahil wala namang patutunguhan ang ginagawa natin.. Bakit? Alam mo ba talaga kung anong nagpapasaya sa kin? Alam mo ba kung sino lang ang nakakaintindi sa takbo ng isip ko at ng mga pangyayari? Bakit ngayon ka pa lumalayo? nakakainis ka dahil sa lahat ng pagkakataon, hindi mo alam ang mga sinasabi mo.. may mga araw ng gusto ko nang ipagsigawan kung gaano mo bwisitin ang mga araw dahil sa mga pagkakataong ginagago mo ko..

nakakainis dahil wala naman akong kahit na anong ginagawang makakasira sa kung ano mang punagkakaabalahan mo.. nakakaistorbo na ba ko masyado? hindi naman siguro.. dahil kung tutuusin, ako ang nadehado. Hindi ikaw o kung sino pa mang malapit sa'yo..

bakit ba tuwing nagkakanda leche leche ang buhay mo, ako ang pinakakawalan mo? dahil ba lam mong pag ginawa mo yon, kusa pa din akong babalik? napapagod din ako sa mga nangyayari pero kailangan kong maging matatag.. dahil alam ko, hindi mo ko tutulungan..

sabi mo nga..

lahat kaya ko..

siguro nga.. maliban sa isang bgay..

ang mawala ka ng ganon ganon lang..

fifty-fifty..

i'm a jealous person, sure everyone knows that. I'm the type who deals with jealousy more than with my academics. I find it harder to accept than a grade of five. I'm not sure if i've learned living with it, or i'm just discrete as always when it comes to having been attacked by the feeling.

i've been jealous of the treatment my parents give to their children. I know not what to feel when i am allowed to attend night parties, when they ask my older sister to stay home when she asks permission to go out. I hate the way my mom prepare my brother's viand when she just lets me eat alone after arriving from a long travel from here. I feel bad when everytime i ask her for something, she makes sure everyone gets it first.. i understand.. but im hurt.. those are two different things..

i pretend smiling when she comes along as she joins you everyday.. i look pretty well when i see you together when i am supposed to be in your position.. i play fine when she does things i already did before.. i'm hurt, but i can still manage..

i always get a fifty-fifty share in everything..

Fifty-fifty has so many meanings.. death.. jealousy.. incontentment.. insecurity.. imperfection..

there's more.. and whatever it is, i really hate it..

MATA..

kung sa bawat pagkakataong malulungkot
ka, e isisisi mo ang lahat sa mundo,
hinding hindi ka talaga magigigng
masaya.. lumabas ka at palayain mo ang
sarili mo.. wag mong ikulong ang
totoong ikaw sa kahong ni hindi mo alam
kung pano buksan. Wag kang gumawa ng
imahe na hindi mo kayang panindigan.
wag mong pigilan ang pagtawa, o ang
pagluha.. Maraming bagay ang pwedeng
maging daan sa pagbabago.. maraming
mukha ang naghihintay sa pagbabalik ng
dating ikaw..

kung patuloy kang hihiga sa banig ng
kalungkutan, mahihirapan ka nang maging
maligaya.. subukan mong idilat ang mga
mata mo sa matagal tagal ding
pagkakahimbing na yan.. makikita mo..
hindi magandang alaala ang bangungot..

maraming nagaabang ng mga ngiti mo sa
araw araw, gayundin ng iyong mga
panandaliang pagkalungkot..

kung may kailangan ka, sabihin mo..
handa kami.. o kung isa ako sa mga
bagay o tao na hindi kailanman
kakailanganin ng isang katulad mo,
handa akong magpalaya..

maging masaya ka na sana.. hindi na
kita guguluhin.. wag mong sayangin ang
buhay mo..

SPINELESS ALAS

i have never been comfortable seeing you around. Neither do i always get the guts to talk to you or have my hand shake yours. It is the most uneasy thing to do after all.

I have been hearing things telling how stupid i was and how dumb i am still from other people. I didn't mind them. Sure, they do not know the real story behind us. And definitely, you won't tell same things..

how dare you disappoint me? You are never a real gentleman. And I doubt if you would still be. Just for the desire to humiliate me, you uttered words far from actuality. You are too proud. Just so you know, you are never ideal and never would you be with that kind of attitude.

Be honest.

Where are you spines, mr. conceited?!

Face me and tell me what you have been dying to tell everybody!

in its fullest..

this is the third night that I went to the park to see the full moon. I miss this activity so much that it made me cry. Like what is obvious, I don't cry a lot. And i don't just cry. It's just that the moon has that absolute power to let my tears flow and the ability to make me realize how many perfect things in the world are left unseen. Probably, my tears go out to see how one of the creations shines in the night.

Feelings towards somebody is tantamount to the moon hiding in the trees. It keeps itself in the shadows for the fear of not being appreciated. I am sure not all people likes the moon and not everybody sees its beauty. Though it tries not to be figured out by others, it still shines.. showing them that something beautiful must not be left on those leaves and just hide forever..

something new..

i had to go back home early this afternoon to get something in my room. I was too tired walking till i reach my destination. I opened the door and the house welcomed me.. yes it did.. just the house.. i felt lonely the moment i realized that was not the same house i used to sleep at months ago.. I had never been alone at ilag's. There were moments when I wanted my housemates to leave and let me feel the spirit of being alone. I had it now. I had what i asked for..

Being alone's tiring.. Being in a place where nobody sees you and talks to you makes me insane.

*      *     *

I came from an org activity tonight and it was really exhausting. Shouting releases tension. It made me feel relieved after nights of depression and loneliness. It let my emotions out. It freed away the hurt i have kept for days.

While walking, I discovered something. I am no longer enjoying my life. I am no more at the verge of excitement in facing the challenges of being here in LB. My 7:00 to 7:00 classes everyday do not help me at all. I really made my schedule that way. I thought of having an everyday activity that would make me feel tired. Something that would cause my loss of energy. Something that would make me sleep.

I failed..

I have to spend my late night hours at an internet cafe to kill some boring time of my life. Instead of going home straight to sleep and rest, my body always searches for this thing that makes my eyes teary.. tires my senses.. and bring me to sleep..

then i'll go home.. open the gate of the house and expect it to welcome me.. wash my face.. brush my teeth.. change my clothes.. lie on my bed.. read some notes.. think of something.. close my eyes and  fall asleep..

*     *    *

another 7:00 class comes..

Resbak..

kung may mga bagay akong pinagsisisihan sa pagkakataong to, isa na don ang pagtitiwala kaagad sa mga taong hindi ko naman talaga kilala. Hindi ako pinanganak na sobrang talino, pero ayokong ilagay ang sarili ko sa kategorya ng mga bobo. Nabigyan ako ng utak para gamitin sa pagiisip, pero parati ko lamang itong napapagana sa mga maling pagkakataon- kung kelan huli na ang lahat. kung kelan wala na akong magagawa kundi umiyak para sa bagay na hindi lang ako ang nainsulto, kundi ang mga taong malalapit sa kin.

kung may mga pangyayari man sa buhay kong nag-aksaya ako ng luha, nasisigurado kong hindi yon para sa sarili ko. Kahit minsan hindi ko ginawa yon. Lahat ng luhang kumakawala sa mata ko ay para sa ibang tao. Kung sarili ko lang, wala na akong iiiyak pa. Sanay na ang sisitema ko sa pagtanggap ng pagkatalo at gamitan ng pandaraya ng ibang tao. Mahina ako sa salamangka, kaya siguro hindi ko matukoy kung kelan kathang isip lang ang lahat o kung kelan may basehan na ang mga bagay. Mahilig ako sa teorya, kaya siguro ganon.

Kailan naging tama ang pag-usal ng mga salitang ni hindi mo pala alam ang ibig sabihin? Hindi ako diksyonaryo para malaman ang depinisyon ng lahat ng mga salita. Pero kung tama ang kinamulatan mong mundo at hindi mo kinikilala ang sarili mo bilang isang kakaibang nilalang, alam mo dapat ang ibig sabihin ng salitang pagmamahal. Hindi yon simpleng salita. Hindi iyon basta halaw lamang sa kung anong kwento ng sinanunang panahon. Hindi din iyon matatagpuan sa baul ng ating mga ninuno na pwede nating linisin kung maalikabaok na at muling itatago pagkatapos. Ni hindi ito nalalapit sa panyong pinapahid mo sa mukha mo pag pinagpapawisan ka. Hindi ito nahahawakan. Nararamdaman ito.. isinasaisip.. isinasapuso..

Hindi ko rin gusto ang pakiramdam na iyon hindi dahil bigo ako, kundi dahil ayokong masangkot sa kaguluhan at laban na damdamin na ang bida. Wala akong lakas ng loob na ipaglaban ang totoong ibig sabihin noon. At wala din akong sapat na karanasan para iparamdam sa iba ang tunay na kahulugan noon. Simple lang ako.. Marunong magmahal, pero salat sa karunungang iparating iyon sa iba.

Hindi ko ugaling ipagsiksikan ang sarili ko sa bagay na anlam kong kusang tumatanggi sa kin.. Hindi ako desperada na humihiling na lapitan mo para lang maging masaya. Mas marami pang bagay ang pwedeng maglagay ng ngiti sa mga labi ko..

ang aking ina.. ang tanging babaeng alam ang lahat tungkol sakin.. at ang kaisa-isang babaeng nagmahal sa akin kung ano at sino talaga ko..

Sa ginawa mo, sinaktan mo sya. Sana hindi mo na lang sya dinamay. Hindi ako pumapayag na luma;aban ng walang resulta. May kahihinatnan lahat..

to my man,

i always knew what you wanted to say. i never forced you to love me, but you told me you did. i believed you.. there the story started.. you lied to me more than anybody could.

Litrato..

hindi ko gustong magdrama o maglabas ng sama loob ngayong gabi, pero napilitan na naman ako- dahil sa isang larawan.

ang daming problema ang hindi ko alam kung pano lulusutan sa ngayon. nagkakasya na lang ako sa pagani-ganito para mapatay ang ilang walang kwentang oras ng araw ko. sana tapos na ang semestre.. gusto ko na munang umuwi at ipahinga ang magulo kong utak..

bakit nga ba tuwing napapaharap ako dito hindi maiwasang may makita akong bagay na makakasakit sa kin? katulad ng sinabi ko kanina, isang larawan.

isang larawang punong puno ng saya..

sinubukan kong maghanap ng mukhang may bakas ng lungkot sa isang grupo ng taong iyon.. wala ni isa. parang lalo akong nalungkot.

subukan mong tingnan ang mga kaprehong mukha sa paligid.. wala ni isa man ang kinakitaan ko ng kaparehong ngiti kagaya ng nasa litrato. parang lamang iyong likha ng isang magaling na kamay. na tila ba ang ngiting iyon kailanman ay hindi mo makikita sa totoong buhay.. parang binigyang kulay lamang ito ng iasng magaling na pintor..

ang pintor ng kahapon..

kailan kaya maibabalik ang dating ngiting hanggang ngayon ay nagiging palaisipan pa din sa akin?

ano bang nakapagpasaya sa inyo na hindi ko nagawa ngayon?

kung nagsasalita lang ang litrato..